22/06/2026
Tilsvar til artikkel om Smedstad-prosjektet publisert i dag.
Vi opplever at hovudpoenget vårt ikkje kjem tydeleg nok fram i artikkelen. Dette handlar ikkje først og fremst om å få gjennomført ei enkelt reguleringsendring på Smedstad. Det handlar om korleis dagens planverk møter den marknaden vi faktisk står i.
Dei siste åra har vi sett ei markant endring i bustadmarknaden. Høgare renter, strengare utlånspraksis og auka byggekostnader har ført til at mange ikkje lenger har økonomi til å kjøpe dei bustadtypane som var etterspurde då reguleringsplanar og arealnormer vart utforma.
På Smedstad er erfaringa vår tydeleg. Dei større leilegheitene til rundt fem millionar kroner har vist seg krevjande å selje, medan interessa for mindre og meir prisgunstige leilegheiter er vesentleg større. Vi forsøker difor å tilpasse prosjektet til den etterspurnaden som er i marknaden.
Det er nettopp her vi meiner dagens arealplan begrensar bustadutviklinga. Når ei leilegheit på under 50 m² skal utløyse krav om 50 m² uteopphaldsareal per bueining, meiner vi det er grunn til å stille spørsmål ved om kravet står i forhold til bustadtypen og målgruppa. Ei 25 m² leilegheit er ikkje retta mot småbarnsfamiliar, men mot førstegongskjøparar, einslege, studentar, pendlarar og pensjonistar.
Dagens arealplan frå juni 2024 framstår etter vårt syn som for lite fleksibel sett opp mot dei store svingingane vi opplever i nybyggmarknaden. For å sikre at bustadutvikling kan tilpassast endra marknadsforhold, er vi avhengige av eit planverk som opnar for nødvendige tilpassingar innanfor klare rammer.
Vi meiner ikkje at kvalitetar som uteopphaldsareal og gode bumiljø skal fjernast. Men det må vere mogleg å diskutere om dei same krava skal gjelde likt for alle bustadtypar, uavhengig av storleik, målgruppe og lokalisering.
Før vi sette i verk omteikningane av prosjektet var vi i dialog med kommunen og blei godt imøtekomne med gode råd og rettleiing om korleis dette kunne gjennomførast. Difor meiner vi det er uheldig at Statsforvaltaren legg opp til ei så restriktiv tolking av saka. Kommunen kjenner dei lokale forholda, bustadbehova og marknaden best, og bør ha eit reelt handlingsrom til å forvalte eigne planar og vurdere løysingar som kan bidra til å realisere bustadprosjekt. Når lokale faglege vurderingar og politiske mål om bustadbygging vert overstyrte av rigide krav som ikkje tek omsyn til marknadssituasjonen, risikerer vi at nødvendige prosjekt stoppar opp utan at det nødvendigvis gir betre bustadkvalitetar.
Dersom Sunnfjord kommune ønskjer å leggje til rette for bustadbygging også i periodar med krevjande marknadsforhold, bør politikarane vurdere om arealplanen gir tilstrekkeleg fleksibilitet til å møte behova i marknaden. Utan slik fleksibilitet risikerer vi at prosjekt vert utsette, nedskalerte eller ikkje realiserte i det heile.
Målet må vere å sikre at det faktisk blir bygd bustader folk har råd til å kjøpe.
