04/09/2026
Na zdjęciu widać młodego osobnika ropuchy zielonej (Bufotes viridis), wyróżniającego się charakterystycznym, marmurkowym wzorem oliwkowozielonych łat na jasnym tle oraz brodawkami z pomarańczowo-czerwonymi punktami.
Skąd się wzięła i dlaczego jest taka mała?
* Niedawne przeobrażenie: To młody osobnik (najpewniej tegoroczny lub zeszłoroczny subadult). Ropuchy zielone odbywają gody stosunkowo późno (od kwietnia do nawet czerwca). Kijanki przeobrażają się w miniaturowe ropuszki o długości zaledwie 1–1,5 cm latem.
* Wędrówka dyspersyjna: Młode po wyjściu na ląd instynktownie migrują z dala od zbiornika rozrodczego, by uniknąć konkurencji i drapieżnictwa. Mogą zawędrować setki metrów od wody. Wystarczy, że w okolicy znajduje się rów melioracyjny, przydomowe oczko wodne, staw albo nawet okresowa, głębsza kałuża na budowie.
Cechy i ciekawostki o ropusze zielonej
* Pionier terenów suchych: Ze wszystkich polskich płazów ropucha zielona najlepiej radzi sobie z niedoborem wody i wysokimi temperaturami. Jej gruba, chropowata skóra ogranicza parowanie, dlatego chętnie zasiedla tereny ruderalne, ogrody, parki, żwirownie i obrzeża miast.
* Nocny łowca: W dzień chowa się w szczelinach pod płytami chodnikowymi, krawężnikami, kamieniami lub sama zagrzebuje się w luźnym piasku. O zmierzchu rusza na polowanie – zjada mrówki, chrząszcze, pająki, gąsienice i ślimaki.
* Status ochronny: W Polsce gatunek ten podlega ścisłej ochronie gatunkowej.
