Obaidullah Noor

Obaidullah Noor Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from Obaidullah Noor, Kabul.

باچا او شمايله- ديارلسمه برخه!د عراق د باچا زوی له هغې انجلۍ سره واده وکړ. په مينه او سکون کې يې ژوند پيل کړ. وخت تېرېده...
23/02/2026

باچا او شمايله- ديارلسمه برخه!
د عراق د باچا زوی له هغې انجلۍ سره واده وکړ. په مينه او سکون کې يې ژوند پيل کړ. وخت تېرېده او د دواړو له ګډ ژوند څخه دوه ښکلي زامن پيدا شول.
يوه ورځ چې اختر ته څو ورځې پاتې وې، زامنو خپل پلار ته وويل:
— د وزيرانو ټول زامن اختر کې ماما کره ځي، موږ هم غواړو ماما کره ولاړ شو.
پلار هڅه وکړه خبره واړوي، خو د ماشومانو شله توب نه تم کېده. بالاخره يې زړه پرې وکړ چې هغوی د مور خپلوانو ته ورسوي.
ماشومان له اصلي حقيقت نه خبر نه وو؛ نه پوهېدل چې مور يې د خپلې کورنۍ لپاره مړه بلل شوې وه. د ماما کره تګ پرېکړه مور ته هم سخته وه. هغې په زړه کې ويل: که ولاړه شم، پلار ته به د استاد د ظلم، د ورور د بې‌ رحمۍ او په ځنګل کې د پرېښودو ټوله کيسه وکړم.‌د باچا زوی د خپلې باچاهي وزير را وغوښت ورته وې ويل:
سبا سهار له سل تنو سپرو لښکرو سره چې مشري به يې ستا په غاړه وي افغانستان ته حرکت وکړئ، زما ښځه او ماشومان نيکه کره بوځه.
په لار کې چې مېرمنې يا ماشومانو څه غوښتل ورته چمتو يې کړه. زه هم درسره تلم خو پلار مې کمزوری دی او د پاچاهي کارونه زما تر غاړه دي.
په يوه ساه مزل مه کوئ، ماشومان ستړي کېږي، کوښښ وکه چې څو دمې وکړې.
بيا يې ټولو عسکرو ته وويل:
— وزير چې هر امر کوي، بې له خبرې يې ومنئ. که چا سرغړونه وکړه، سزا يې اعدام دی.
وزير ورسره منلې او سهار وختي يې له پاچاهي ماڼۍ حرکت کړی دی.
پنځوس تنه سپاره له ښځې او ماشومانو مخکې روان دي او پنځوس تنه شاته، ماشومان او ښځه په منځ کې روانه ده.
په ورځو ورځو مزل يې کړی دی، هر ځای به يې چې دمه کوله خېمې به يې ودرولې او ويده به شول.
له ښه مزل وروسته وزير عسکرو ته امر کړی چې دا ځای د دمې لپاره سم دی، د سيند غاړه او د غره لمنه ده.
وزير چې د ښځې ښايست ليدلی کرار کرار يې سوچ ورته خرابېده. خېمې ودرول شوې او مېشت شول.
عسکرو ته يې غږ کړ چې زما خېمه د باچا د اېنګور او ماشومانو مخ ته ودروئ، که څه ته يې اړتيا وي زه به ور لنډ يم.
عسکرو همداسې وکړل او د وزير خېمه يې د ښځې او ماشومانو خېمې ته مخامخ لکه کړې ده.
شپه ناوخته شوه، ټول ويده شول. وزير غلی د ښځې خېمې ته ورغی.
ورته ويل يې:
کوم څه چې درنه غواړم په خپله خوښه يې راکه، که مخالفت وکړې نن به دې وروستۍ شپه وي او دا ټول عسکر زما تابع دي.
ښځې ورته وويل:
- ښاغلی وزير صاحب، څه غواړئ له ماسره خو څه نشته؟
- غواړم له ماسره څملې او نن شپه خوږه تېره کړو.
- نه، زه دا خيانت نشم کولی، د الله خاطر وکه ماسره کار مه لره، زه د مېړه امانت يم له تاسره. په امانت کې خيانت مه کوه.
وزير ور غوسه شو چې چټيات نه منم څه چې غواړم هغه په زور کوم. زورونه يې سره کړي دي خو ښځې ځان نه دی ور سپارلی.
وزير له تېغه توره را وويسته، ښځې ته يې وويل که زما خبره و نه منې دا زوی دې وژنم او مېړه ته دې وايم چې دې وژلی.
ښځې بيا هم نه ده ورسره منلې. بالاخره وزير يې يو زوی په توره وواژه. د هلک غږ هم پورته نشو ځکه ویده وو.
ښځې يې بيا هم غوښتنه نه ده منلې.
دا ځل يې د بل زوی د وژلو ګواښ وکړ، خو ځواب منفي وو، بل زوی يې هم ور وواژه.
وزير چې په خونکار لېوه بدل شوی وو، غوښتل يې ښځه هم ووژني. ښځې په ژړغوني غږ وويل:
سمه ده زه ستا خبره منم.
وزير خوشاله شو او ورته ويل يې چې که اول دې منلې وای زامن به دې هم اوس ژوندي وای.
له وزير يې وغوښتل چې لږ وخت راکه، په کاليو او بدن مې د بچيانو وينې دي، سيند کې به يې پاکې کړم او بيا به راشم څه چې غواړې هغه راسره وکه.
وزير ورسره منلې ده او په خېمه کې ورته په تمه شوی. ښځې د خيمې له دروازې د خپلو کوچنيو زامنو دوه کوترې هم له ځان سره را واخيستې د سيند په لوري لاړه.
سيند هم خېمو سره شل متري کې نېږدې وو.
دواړه کوترې يې په پلاستيک پورې وتړلې او اوبو کې يې پرېښودې. خپله د غره په طرف په منډو منډو روانه شوه.
دا چې کوترو شړپاری( اواز) کاوه، وزير فکر کړی دی چې ښځه لګيا ده ځان مينځي. کوترو په اوبو کې تګ کاوه او د پلاستيک اواز يې د وزير تر خيمې ورتلو.
شل دقيقې وشوې، خو ښځه رانغله. وزير له خېمې ور ووت چې ورته ووايي دا څومره ډېرې اوبه په ځان اچوې؟
کله چې سيند ته راغلی ګوري چې اواز د ښځې نه دی، د کوترو دی. ژر يې خپل عسکر ويښ کړي چې هله ښځه پیدا کړئ، وتښتېده.
عسکر خواره شول، په نيمه شپه يې غرونه او سمې چيک کړې خو ښځه يې و نه مونده. د سهار لمر را وخوت ټول خواره شوي عسکر بېرته د دمې ځای ته خالي لاس راغلل.
ښځه چې په نيمه شپه په غره واوښته، له چا يې د خپل پلار د کلي او وطن پوښتنه وکړه چې کومه لاره ورغلې؟
د خلکو په لارښوونه يې ښه ډېر مزلونه کړي دي تر څو د پلار کور ته لاړه شي. دا يې ښه ګڼلې ده چې پلار ته د استاد، ورور، د عراق د باچا زوی او د وزير کيسه وکړي.
له ښه ډېر مزل وروسته خپلې ساحې ته رسېدلې. ووېرېده که مستقيم پلار کور ته لاړه شم، خبرې ته مې نه پرېږدې او وژني مې.
د سړيو کالي يې پيدا کړي دي، له ځان يې سړی جوړ کړی دی او خپلې ساحې ته داخله شوې.
د شپې وږې شوې ده يو هوټل ته ننوتې چې څوک نه و پکې. هوټل والا ځوان ته(په اصل کې ښځه ده) ښه راغلاست ويلی او د ډوډۍ ست يې ورته کړی.
يادونه: اوس به همدا ښځه د ځوان په نامه کيسه کې يادوو ځکه چې له ځان يې نقلي سړی جوړ کړی دی.
ځوان د هوټل والا ته وويل: زه مسافر يم پيسې نه لرم، ډوډۍ راکه په بدل کې به يې دلته کار کوم. که دنده مو راکړه الله به اجر درکړي ځکه زه ډېر ښه اشپز يم.
د هوټل والا په نيمه بيه دنده ورکړې ده.
د ښځې کيسه تر دې ځايه په ذهن کې وساتئ
اوس به د کيسې بل اړخ ته راشو چې هغه وزير او عسکرو څه وکړل؟
څنګه چې وزير بېرته عراق ته د باچاهي ماڼۍ ته رسېدلی نو د باچا زوی ته يې په ژړا پيل کړی دی.
د عراق د باچا زوی وزير ته وويل:
- څه خبره شوې ولې ژاړې؟
- ما تاته ويلي وو چې دا ښځه دې ځنګلي ده. د انسانانو ژوند ته جوړه نه ده. موږ يو ځای کې د شپې دمه وکړه سهار چې را پورته شوو ګورم چې ښځې دې دواړه بچيان مړه کړي او خپله تښتېدلې ده.
ډېر پسې وګرځېدو، خو درک يې مالوم نشو. مجبور شوو بېرته را وګرځېدو.
د باچا زوی چې دا کيسه واورېده ناهيلی شو او خپل ټول پوځ ته يې امر وکړ چې سبا چمتو شئ د افغانستان په طرف ځو د ښځې د پلار وطن ته.
هغې قاتلې به حتمن د پلار کور ته پناه وړې وي.
سهار وختي يې د ښځې پلار ته خط ور ولېږه چې د عراق د باچا زوی ستا مېلمه دی او له خپلو کسانو سره ستا خواته در روان دی.
نور وروسته
نوټ: دا کيسه هم د دولسمې برخې په ترتيب کېږي او ټېپ يې کوي. عثمان او شمايلې دوی غوږ ورته نيولی.
نورې دولس برخې همدې پاڼه کې خپرې شوې دي.
😎

پاچا او شمايله- دولسمه برخه!سهار لس بجې د باچا زوی کور ته را ورسېد. دروازه يې وټکوله له هغې خوا اواز وشو څوک يې؟- ورور د...
22/02/2026

پاچا او شمايله- دولسمه برخه!
سهار لس بجې د باچا زوی کور ته را ورسېد. دروازه يې وټکوله له هغې خوا اواز وشو څوک يې؟
- ورور دې يم، دروازه خلاصه که.
دروازه يې خلاصه کړه مخکې له دې چې د خور نورې خبرې واوري ورته وې ويل:
په اس راسره کېنه ځو.
- چېرې ځو؟
پلار او مور له حج را روان دي مخې ته ورځو.
خور په اس ورسره وختله او له کلي يې وباسله.
له ځان سره يې وويل چې د خپلې خور مرګ په خپلو سترګو نشم ليدلی. لرې به يې ځنګل ته بوځم هغلته به يې پرېږدم.
خور يې د ځنګل په طرف روانه کړه.
خور يې شکي شوه پوښتنه يې ترې وکړه چې دا لاره خو نا اشنا ده؟
ځواب يې ورکړ:
پلار دوی ته د رسېدو لنډه لار د ځنګل لار ده.
پنځه ورځې پرلپسې يې ځنګل کې تګ وکړ، کله چې ډاډمن شو د ځنګل منځ ته ورسېدو نو خور ته يې ويل دلته دمه کوو.
اودس او لمونځ يې وکړ، خور ته يې ويل ته هم اودس لمونځ وکه چې ځو. خور يې چې اوداسه لپاره تللې ده، ورور يې په اس را ناست شوی بېرته د کلي په طرف روان شوی.
خور يې چې يو وخت سترګې پورته غړولې دي، نه اس شته او نه يې ورور.
چارچاپېره ډېره وګرځېده ورور يې و نه موند. ورځ ختمېده او رڼايي په تيارو بدلېده.
حيرانه وه چې دې ځنګل کې اوس کومې خواته لاړه شي؟ هر وخت د دې امکان و چې يو وحشي حيوان حمله پرې وکړي.
د شپې پاتې کېدو ځای هم نه و. ورور په داسې حالت کې يوازې پرېښوده چې مرګ پرې غوره وو.
په يوې غټې ونې يې سترګې ولګېدې چې خاليګاه يې لرله. ورغله ونې ته ور وختله تر څو له وحشي حيواناتو بچ وي.
د مني موسم و، يخ بادونه لګېدل، خو ښه خبره دا وه چې د ونې خاليګاه له بادونو او سړې هوا خوندي کړې وه.
ورور يې چې کور ته راغی، په سبا يې پلار او مور هم له حج را ورسېدل.
له خپل زوی يې وپوښتل
هغه مکاره دې لمنځه يوړه؟
زوی يې ورته ويل هو، هلته مې لرې چېرې خښه کړه چې ته يې په سترګو ونګورې.
باچا د بچيانو استاد را وغوښت، ډېره زياته بښنه یې ترې وغوښته او ځان يې ملامت ورته حساب کړ.
په ځنګل کې ورځې تېرېږي خو څوک نشته چې انجلۍ وژغوري. انجلۍ د خوراک لپاره د ځنګل پاڼې خوري او د تندې لپاره لاندې له لښتي اوبه څښي.
په ځنګل کې انجلۍ ورځ په ورځ کمزورې کېده، حسن يې ورځ په ورځ کمېده. ان کالي يې هم لمر خراب کړي وو چې له لرې د انجلۍ ستر ښکارېده.
شپږ مياشتې يې په ځنګل کې تېرې کړې.
يو سهار انجلۍ لاندې ونو ته را ښکته شوې وه چې ځنګلي مېوه وخوري، لرې يې په دوه سپيو باندې نظر شو چې د دې خواته په منډه را ځغلي.
انجلۍ په منډه منډه ونې ته پورته شوه او د ونې خاليګاه کې يې ځان پټ کړ.
سپي راغلل همدې ونې ته يې مسلسل غپل. شېبې وروسته د سپيو خواته ډله خلک راغلل.
په دې ډله خلکو کې يو د عراق د باچا زوی و او نور کسان يې ساتونکي وو چې د ښکار لپاره راغلي وو.
هغوی حيران شول چې دا سپي ولې دې ونې ته ډېر غاپي؟
چې سر يې ور پورته کړی ليدلي يې دي چې انجلۍ ځان پټ کړی دی. انجلۍ يې را ښکته کړه، څادر يې ترې را تاو کړ چې د بدن برخې يې ښکاره نه شي، له خپلې قافلې سره يې يو ځای کړه او د عراق په طرف يې يوړه.
قافله چې عراق ته ورسېده، انجلۍ ته يې پاک کالي ورکړل، حمام ته يې بوتله او د شپږو مياشتو خيري يې له بدن پاک کړل.
انجلۍ چې له تشناب راووتله، خپل ښايست يې ظاهر شو، دومره ښکلې ښکارېده چې د باچا زوی زړه پرې وبايلود.
د باچا زوی له انجلۍ پوښتنه وکړه چې په ځنګل کې دې څه کول کیسه وکه؟
انجلۍ سوچ کړی که رښتيا ووايم کېدايشي د عراق باچا زوی هم راباندې شکمن شي، نو دروغ يې ورته ويلي دي چې ورور سره د ښکار لپاره راغلې وم، سره ورک شوو او زه يوازې پاتې شوم.
د عراق باچا زوی له پلار وغوښتل چې غواړم له انجلۍ سره نکاح وکړم.
نور بيا وروسته...
راتلونکې برخه تر اخيرې درجې جالبه ده، سبا که ژوند وو، خپره به شي.
هېره مو نه شي چې پاڼه هم فالو کړئ.
😎

باچا او شمايله- يوولسمه برخه!قاضي په عثمان غږ وکړ:الکه عثمانيه! نن دوه انتخابه ستا په مخ کې پراته دي، يو مرګ بل ژوند. هڅ...
21/02/2026

باچا او شمايله- يوولسمه برخه!
قاضي په عثمان غږ وکړ:
الکه عثمانيه! نن دوه انتخابه ستا په مخ کې پراته دي، يو مرګ بل ژوند. هڅه وکه چې چې شمايله وغږېږي، هلته دې ملګری بوی لېونی کړ.
عثمان نيمايي سيګرټ ښکته وغورځاوه، پښه يې په وموښله، سپرغۍ يې ختمې شولې او قاضي ته يې مخ ور واړولو، وې ويل:
قاضي صاحب که ستاسو اجازه وي، ټېپ به وغږېږي.
قاضي ورته ويل مهرباني وې غږوه.
عثمان له ټېب زاړه ګاټونه لرې کړل او نوي ګاټونه يې ور بدل کړل. ټېپ چالان شو او کيسه يې پيل کړه.
«دا لاندې کيسه ټېپ کوي، کوټه کې ناست کسان ورته غوږ دي»
" يو باچا و دوه اولادونه يې وو، يو نارينه بل ښځينه. دواړه غبرګوني. د شپاړس کلونو په منګ به وو.
د دې دواړو د تعليم لپاره يې يو معلم نيولی و، کور ته به ورته راتلو او درس به يې ورته وايه.
ډېر وخت به همدا استاد په شپو شپو باچا دوی کره پاتې کیده. چې غوړې ډوډۍ وي، پلوونه وي، غوښې وي د چا به زړه وشي چې لاړ شي؟
باچا خوب وليد، خوب کې يو څوک ورته وايي دومره لويه شتمني کې دې لا تر اوسه حج نه دی کړی، ستا شتمني دې په اور پسې شي.
باچا چې سهار را پورته شو مېرمنه يې را وغوښته چې باید ما او تا د حج په سفر لاړ شو.
د کلي خلکو ته يې وينا وکړه، چې موږ حج ته درنه ځو، تاسو موږ ته د رسېدو دعاګانې وکړئ موږ به تاسو ته هلته بيت الله شريف کې دعاګانې وکړو.
باچا چمتوالی ونيو غوښتل يې سبا د حج په لور روان شي. زوی يې ورته ويل چې زه هم له تاسو سره حج ته ځم.
باچا ورته ويل:
ته او خور به دې بيا بل وخت لاړ شئ، اوس درسونه هم درنه پاتې کېږي، خور دې هم کور کې يوازې ده.
هر څومره هڅه یې وکړه زوی يې و نه منله. دوه پښې یې په يوه موزه کې ومنډلې چې په هر قېمت کېږي زه هم تاسو سره حج ته ځم.
چاره څه وه؟ د باچا نازولی زوی و خپه کولی يې نشو.
استاد يې را وغوښت. ورته ويل يې چې ما او مېرمنې مې د حج تکل کړی خو زوی مو هم شله ده چې زه هم ځم.
نو زوی به مې بيا درسونه له سره پيل کړي ته مې لور ته درس وايه او ستا په اجازه موږ سبا روانېږو.
په سبا باچا، مېرمن او زوی يې د حج په لور روان شول. ستړی مزل ور له غاړې شو.
د باچا له تګ وروسته د باچا شپاړس کلنه لور او استاد يوازې پاتې شول. د استاد ورځ په ورځ انجلۍ ته ارادې خرابېدې.
د درس په منځ کې یې هم سترګې په کې خښې کړې وې، چې پورته به شوه شاته به یې ورکتل.
يوه ورځ يې بېخي صبر ونشو. د باچا لور ته يې ويل زه ځان مينځم ګرمې اوبه تشناب ته راوړه.
د باچا معصومې لور همداسې وکړل او اوبه يې تشناب ته يوړې. استاد جلکۍ له لاسه ونيوله کوښښ يې کاوه چې په زور يې تشناب ته ننباسي.
جلکۍ زور ورسره وکړ، کوښښ یې وکړ ځان ترې خلاص کړي، له څو دقيقو کش او ګير وروسته يې استاد ټېله کړ او ځان يې ترې خلاص کړ.
استاد ته يې سپکې سپورې وويلې او په زوره يې له کوره وشړلو. د وتلو په وخت يې په شا کې په لغته هم وواهه.
دروازه يې ټينګه بنده کړه او په ژړا يې پيل وکړ. ويل يې کوم استاد ته چې ما د پلار په سترګه کتل هغه داسې اقدام څنګه وکړ؟
د باچا لور چې د استاد غوښتنه و نه منله نو استاد ته غوسه ورغله، يو خط يې وليکه او په قافله يې باچا ته ر ولېږه.
خط کې يې وليکل:
(زموږ د سر تاجه اسلام علیکم ورحمته الله!
ته چې لاړې ما د تل په څېر ستاسې لور ته او زما ورېرې ته درسونه ورکول. يوه شېبه زه په شکي شوم د شپې به ځوانان ورته راتلل.
کله چې ډاډه شوم، نو ما يې مخنيوی وکړ چې باچا ته ماته امانت پرېښې يې. خو زما يې نه منله او شپه ورځ به ځوانان ورته راتلل.
بالاخره يې زه په لغتو او سوکانو له کور وشړلم، دروازه يې راپسې بنده کړه.
زه نور درس نه ورته وايم، نه غواړم داسې خرابې انجلۍ ته د خپل علم برخه ورکړم، بښنه غواړم د بل ښوونکي غم ورته وکړئ.
د خط په اخير کې يې په کليمه هم قسم وکړ چې زه يې په لغتو له کوره وشړلم.)
باچا ته له دوه ورځو وروسته خط ورسېد، چې وې لوست سترګې يې له اوښکو ډکې شوې په چېغو يې پيل وکړ.
زوی ته يې وويل:
ته له موږ يو څو ورځې مخکې لاړ شه، څنګه چې کور ته ننوځې خور به دې ووژنې.
زه باید د دې مکارې مخ په ژوندوني ونګورم.
زوی ته يې هم ښه غوسه ورغله، په ځغاسته اس ته وخوت او د خپل وطن په لور یې حرکت وکړ.
په ټوله لار یې د خور وژلو لپاره پلانونه نيول. په لار یې نه خوب وکړ او نه یې ډېر څه وخوړل.
بس يوازې د خپلې کورنۍ په سپينه لمنه د تور داغ ختمولو خبره يې په ذهن کې ګرځېده.
نور وروسته
زه به کيسه کې يوه هڅه وکم چې ورور یې غلط کړم او خپله خور و نه وژني، خوبيا هم د قسمت خبرې دي چې څه به وشي؟
😎

پاچا او شمايله – لسمه برخه!ټولو خلکو عثمان ته د شمايلې د غږولو مبارکي ورکوله. ماڼۍ کې يو ډول شور جوړ و، لکه چې يو بند ما...
18/02/2026

پاچا او شمايله – لسمه برخه!
ټولو خلکو عثمان ته د شمايلې د غږولو مبارکي ورکوله. ماڼۍ کې يو ډول شور جوړ و، لکه چې يو بند مات شوی وي. سهار وختي په شاهي لوډسپيکر کې اعلان وشو:
«له افغانستانه راغلی ځوان عثمان وتوانېد چې دوه شپې پرلپسې شمايله په خبرو راولي.»
دا اعلان د ښار په هر ګوټ کې خپور شو. خلکو يو بل ته حيران حيران کتل، ځکه چې تر دې مخکې هېچا دا کار نه و کړی.
مخکې له دې چې درېيمې شپې ته چمتوالی ونيسي، عثمان د ورځې په مهال چکر وواهه. د ماڼۍ انګړونه، دهلېزونه او لوړ دېوالونه يې په سوچ کې وڅارل.
فکر يې وکړ که شپې ته د شمايلې په غږولو کې پاتې راشم، لږ تر لږه خو به د تېښتې لاره وسنجوم.
نوکرانو شاهي ماڼۍ کې روان کړی و. عثمان ته له لرې داسې ښکاره شوه چې د باچا نوکرانې خالد ته ډوډۍ ور وړي.
زړه يې پرې وسوځېد، خو يو ډول بخيلي يې هم ورسره راغله. عثمان سملاسي د باچا عسکرو ته وويل:
— دا ښځينه نوکرې له خالد را وګرځوئ، ډوډۍ دې نارينه نوکران ور وړي.
وايي يو مړ کېده، بل يې سر ته پراټې پخولې. خالد شپه او ورځ په ډکو متيازو کې تر سينې ولاړ و، خو د عثمان زړه لا هم نه منله چې ښځينه نوکرې ورنژدې شي.
عثمان به چې هرې خوا ته تللو، د باچا عسکر به لکه سيوری ورپسې وو. د عسکرو مشر په عثمان زړه بایللی و. څېره يې خوږه وه، سترګې يې رڼې وې، ځکه نو قوماندان تر اوسه داسې ښکلی «نارينه» نه و ليدلی.
ناڅاپه د قوماندان پام د عثمان غوږونو ته شو. وې ليدل چې غوږونه يې سوري دي. زړه کې يې شک وټوکېد، لکه چې کومه پټه خبره شته.
قوماندان پر عثمان توره ونيوله او په توند غږ يې وويل:
— بل قدم مه اخله! که دې سم ځواب رانکړ، همدا اوس دې يوه اوږه له بلې بېلوم.
عثمان زړه کې ولړزېد. ځان سره يې وويل:
«لکه چې قوماندان مې په لوبه پوی شو.»
خو چاره څه وه؟ مخکې به په سنګسار مړ کېده اوس به د تورې په ګوزار.
قوماندان ترې وپوښتل:
— غوږونو کې دې سوري ولې دي؟ د نارينه وو غوږونه خو نه سوري کېږي.
عثمان کټ کټ وخندل، ځان يې عادي ښکاره کړ او ويې ويل:
— ښاغلی قوماندانه! زموږ په وطن کې دا رواج دی. که د يو سړي يو اولاد وي او نور نه کېږي، نو بيا يې غوږونه ور سوري کوي.
قوماندان ورته حيران شو.
عثمان خبره وغځوله:
— زما د پلار هم نور اولادونه نه کېدل. د کلي زړو ښځو غوږونه راباندې سوري کړل. کال وروسته مې ورونه او خويندې پيدا شولې.
قوماندان چې ځان ناپوه ښکاره نه کړي، د «هو» په ډول يې سر وخوځاوه او نورې پوښتنې يې ونه کړې.
ماښام رانژدې شو. عثمان مخکې له دې چې د يو بل لوی ازمايښت لپاره چمتو شي، د شاهي ماڼۍ کوڅه کې «پتيال لوی پلورنځي» ته ولاړ، حې اوس يې نوې څانګه ارزان قېمت محبس څلور لارې کې هم جوړه کړې ده.
خپل ټېپ ته يې نوې ګاټونه واخيستل او درې ډنډې سيګرټ يې هم ورسره واخيستل.
دا چې عثمان د باچا مېلمه و، د پتیال لوی پلورنځي مسوولينو ترې پيسې هم وانخيستې.
وخت تېريده، لمر ولوېد، او شپه ورو ورو خپرېده.
عثمان پوهېده چې دا شپه عادي شپه نه ده.
يا به د ژوند شپه وي او يا به د مرګ شپه.
کوټې ته د تلو وخت شو.
پاچا د تېرو دوو شپو نه شکمن و. دا ځل يې يو بل شاهد هم ور زيات کړ. اوس په کوټه کې شپږ کسان وو: عثمان، شمايله، ملا، قاضي او دوه نور شاهدان.
کوټه درنه چوپه وه.
عثمان د سيګرټو قوطۍ خلاصه کړه. يو سيګرټ يې راوایست، بل يې کړ، او لوخړې يې ورو ورو پورته شوې. د لوګي په منځ کې د عثمان څېره نوره هم ژوره ښکارېده.
شمايله چوپه ناسته وه، لکه غر چې باد هم نه شي ښورولای.
عثمان زړه کې وويل:
«دا درېيمه شپه به يا مرم او يا به مې برخليک بدلېږي.»
هغه ورو سر پورته کړ، سيګرټ يې په ګوتو کې ټينګ ونيو، او د شمايلې پر لور يې وکتل.
اوس پوښتنه دا ده:
عثمان به دا ځل له کوم چل څخه کار اخلي چې شمايله وغږوي؟
نور وروسته..
نوټ: نهه برخې نورې همدې پاڼه کې خپرې شوې دي، وې ګورئ او پاڼه فالو کړئ.
😎

باچا او شمايله- نهمه برخهقاضي غږ پرې را وکړ:الکه عثمانه د نن لپاره څه لرې چې شمايله وغږوې که همداسې تر سهار په سګرټو خپل...
17/02/2026

باچا او شمايله- نهمه برخه
قاضي غږ پرې را وکړ:
الکه عثمانه د نن لپاره څه لرې چې شمايله وغږوې که همداسې تر سهار په سګرټو خپله مېرمن ډډوې؟
عثمان ورته ويل ماسره خو نور څه نشته که ستاسو اجازه وي، دا ټېپ( امپيتري) به چالان کړم.
قاضي اجازه ورکړه او عثمان ټېپ چالان کړ. ټېپ لګيا شو کيسه کوي.
دا لاندې کيسه ټېپ کوي شمايلې، عثمان او کوټه کې ناستو کسانو غوږ ورته کېښود:
" څلور کسه ملګري په سفر روان وو چې مخې ته يې ځنګل راغی. دې څلورو کې يو نجار و، بل خياط و، بل زرګر و او څلورم ملا و.
پرېکړه يې وکړه چې ناوخته ده همدلته ځنګل چې به شپه وکړو، که حرکت وکړو ځناور مو ونخوري.
ځنګل کې يې خېمه درولې ده او مېشت شوي دي. د ويده کېدو په وخت کې يې سره ويلي دي چې هسې نه موږ ويده يو او شپې مو ګيدړان وخوري، ښه خبره دا ده چې هر يو په نوبت پيره وکړو.
پچه يې سره اچولې ده، د پيرې نوبت لومړی د نجار ختلی، دوهم د خياط، درېيم د زرګر او څلورم د ملا.
دا نور ويده شوي دي نجار پيره کوله. خېمې سره یې په يوه ډبل لرګي پام شوی دی لکه ګوټکه. کوم چا ونې وهلې دي، دا دغلته ترې پاتې شوې ده. کټ مټ داسې لرګی و لکه ګودره.
نجار له ځان سره ويل چې هسې هم ويښ يم راځه د دې لرګي نه د انسان په شکل مجسمه جوړه که.
له خپلې کڅوړې یې د نجاري سامان را اخيستی او له لرګي یې د انسان په څېر مجسمه جوړه کړې ده.
له دوه ساعته وروسته د نجار د پيرې نوبت ختم شو، ويده شو او وار د خياط راغی.
خياط چې لرګي ته ور پام شوی فکر یې کړی که پېری دی، چې ور نېږدې شوی ګوري چې لرګی دی. سوچ یې وکړ چې دې نه مخکې د نجار د پيرې نوبت و نو دا مجسمه حتمن نجار جوړه کړې ده.
ځان سره يې ويل شپه اوږده ده، راځه دې مجسمې ته کالي جوړ که. همداسې يې کړي او مجسمې ته يې د ښځو کالي، پرتوګ او ټيکری جوړ کړی، ور اغوستي یې دي.
د خياط د پيرې نوبت هم خلاص شو، د زرګر وار شو. زرګر چې په مجسمې سترګې لګېدلې فکر يې کړی که ښځه ده.
خواته ورغی چې په مخ يې لاس ووهي مجسمې غبرګون نه دی ښودلی. ټيکری يې چې له مخ ترې لرې کړ ګوري چې دا خو د لرګي مجسمه ده.
ځان سره یې سوچ کړی چې اوله پيره د نجار وه مجسمه هغه جوړه کړې ده، بيا دوهمه پيره د خياط وه کالي خياط ور جوړ کړي.
زرګر سوچ کړی چې له ماسره خو بل کمال نشته، د دوه درې لکو سره زر به دې مجسمې ته ور واغوندم چې لږه ښه ښکاره شي. سهار چې ويښ شم هسې يې هم بېرته ترې ټولوم.
زرګر غاړه، ګوتمۍ، بنګړي او د سرو زرو غوږ والۍ ور اغوستې دي.
د زر ګر پيره خلاصه شوه، د ملا نوبت شو. ملا لومړی تهجد لمونځ کړی چې پورته شوی په پېغلې(مجسمه) یې سترګې لګېدلې.
له ځان سره يې ويل چې په تهجدو کې مې چې کومه حوره له خدای وغوښته لکه چې را يې کړه. ورغلی غوښتل یې ښکل یې کړي. لاس يې چې په مخ را تېر کړی پام شوی یې دی چې دا خو حوره نه ده بلکې د لرګي مجسمه ده.
له ځان سره یې سوچ کړی چې دا مجسمه لکه چې نجار جوړه کړې ده، خياط کالي ورته ګنډلي او دا سره زر زرګر ور اغوستې دي.
ملا سره خو بل کمال نه و، دوه رکاته نفل لمونځ یې کړی خدای ته یې عذر کړی دی چې:
اې الله ج نجار مجسمه جوړه کړه، بل کالي ور واغوستل، زرګر سره زر ور واغوستل؛ زه بل کمال نه لرم. ته په خپل فضل سره دې مجسمې کې روح واچوه.
دوعا یې قبوله شوې، له مجسمې ښکلې پېغله جوړه شوې ده.
سهار چې دا نور را پورته شول، ملا کيسه ورته وکړه چې خدای ته مې عذر وکړ، روح یې پکې واچوه.
دلته څلور واړه د پېغلې په سر په لانجه شول. نجار ويل که ما مجسمه نه وای جوړه کړې دا پېغله به اوس نه وای، زما حق کېږي. خياط ويل که ما ښځينه کالي نه وای ورته ګنډلي اوس به تش لرګی وای، پېغله زما حق کېږي.
زرګر ويل چې ما د څو لکو سره زر ور واغوستل، که زه نه وم عادي نانځکه به وه، اوس زما حق کېږي.
ملا ويل که تاسو ټولو ټول کارونه کړي وای، که زما له امله خدای پاک روح نه وای ور اچولی نو دا به اوس هماغه د لرګي بوت وای، نو دا پېغله زما حق کېږي.
دوی دلته په لانجه سره لګيا وو، نیږدې وو چې د پېغلې په سر فزيکي شخړه سره وکړي، دې وخت کې عثمان ټېپ ته ټپ ورکړ او بند یې کړ.
ناستو کسانو ته یې وويل:
ښه نو تاسو انصاف وکړئ، دا پېغله د چا حق کېږي؟
قاضي ويل: مالومه خبره ده د نجار حق جوړېږي. که نجار نه وای هغه لرګی به اوس هم ځنګل کې لرګی پروت وای.
ملا ځواب ورکړ چې دا د خياط حق کېږي. که نجار کالي نه وای ور په تن کړي نو دغسې به لوڅ لرګی وای او کوم شپانه به په لغته وهلی وای.
کوټه کې درېيم شاهد وويل: نه، دا د زرګر حق کېږي، ځکه چې دا نورو مصرف نه دی پرې کړی خو زرګر دومره لوی زړه وکړ او لکونه روپۍ سره زر یې پرې مصرف کړل.
دوی خپلو منځونو کې سره لګيا وو چې شمايلې غږ وکړ:
تاسو درې واړه غلط ياست. دا پېغله د ملا حق کېږي که ټولو مجسمه جوړه کړې وای، ښايسته کړې وای خو چې د ملا د دعا په واسطه خدای پاک روح نه وای په کې اچولی نو مجسمه به عادي لرګی وای.
انصاف دا وايي چې دا پېغله د ملا حق کېږي.
دې وخت کې ناستو کسانو يو بل ته وکتل، چې هله شمايله خو بيا وغږېده.
نور وروسته
نوټ: اته نورې برخې همدې پاڼه کې پوسټ شوې دي، پاڼه فالو کړئ، پاتې برخې به هم خپرې شي.
😎

17/02/2026

د اسلامي امارت سترې محکمې اعلان وکړ، چې سپوږمۍ وليدل شوه او سبا چهارشنبه به د روژې مبارکې مياشتې لومړۍ ورځ وي.
سعودي عربستان هم سبا «چهارشنبه» د روژې مبارکې مياشتې لومړۍ ورځ اعلان کړې ؤ.

پاچا او شمايله- اتمه برخهقاضي او ملا عثمان ته مبارکي وکړه چې د زرګونه کسانو له منځه يوازينی کس ته يې چې شمايله دې وغږوله...
17/02/2026

پاچا او شمايله- اتمه برخه
قاضي او ملا عثمان ته مبارکي وکړه چې د زرګونه کسانو له منځه يوازينی کس ته يې چې شمايله دې وغږوله.
خو دا چلينج لا پوره نه دی، بايد درې شپې پرلپسې شمايله وغږوي. دوه شپې لا نورې هم پاتې دي.
سهار په شاهي لوډسپيکر کې اواز وشو چې له افغانستان څخه راغلی کس وتوانېد، چې په لومړۍ شپه شمايله وغږوي.
د حيرانتيا خبره وه، زرګونه کسان د شمايلې خولې خلاصولو لپاره قرباني شول، هډوکي وګرځېدل او اوس يې هډوکي خاورې شوې.
پاچا د شمايلې غږېدلو ته د شک په سترګه وکتل. ګمان يې وکړ هسې نه عثمان قاضي او ملا ته رشوت ورکړی وي.
باچا امر وکړ چې د دوهمې شپې لپاره کوټې ته يو بل شاهد هم ور اضافه کړئ. د ورځې عثمان ښې چکرې ووهلې په باغونو وګرځېد.
له لرې يې په خالد سترګې ولګېدې چې تر مرۍ په ډکو بولو کې ولاړ دی. غوښتل يې نېږدې ورشي وې ګوري خو د باچا عسکرو اجازه ورنکړه.
شپه شوه عثمان يو ځل بيا کوټې ته داخل شو چې د دوهمې شپې لپاره شمايله وغږوي.
دا ځل يې د تېر په څېر دوه ډنډې سيګرټ له ځان سره راوړي دي.
شپه پخه شوه، عثمان د سګرټو په لوخړو کې پټ دی، يو مړ کوي بل لګوي.
نور وروسته...
نوټ: سبا به اوږده کيسه نشر شي، نن لږ بوخت يم بښنه کوئ، ازيزانو.
نورې اووه برخې همدې پېج کې خپرې شوې دي.
😎

پاچا او شمايله- اوومه برخه!عثمان چې د سګرټو په لوګيو کې پټ و قاضي ورته وويل:ته د شمايلې غږولو لپاره راغلی يې که د سيګرټ ...
17/02/2026

پاچا او شمايله- اوومه برخه!
عثمان چې د سګرټو په لوګيو کې پټ و قاضي ورته وويل:
ته د شمايلې غږولو لپاره راغلی يې که د سيګرټ لپاره؟ خپل ژوند دې هم په خطر کې واچوه او ملګری دی هم مرګ ته انتظار دی. يوه هڅه خو وکه ګوندې خلاص شئ.
عثمان ورته وويل ماسره خو د شمايلې د غږولو لپاره څه نشته، دا ټېپ (امپيتري) راسره ده، که ستاسو خوښه وي دا به چالانه کړم.
قاضي اجازه ورکړه چې چالانه کړه.
ټېپ چالان شو. ټول چوپ شول.
دغه لاندې کيسه ټېپ کې چالانه شوه:
يو باچا و درې زامن يې درلودل او يو يې ورور و. ورور يې له دوی جلا و په کلي کې يې بزګري کوله.
د اختر په ورځ يې مشر زوی تره کره د اختر مبارکي لپاره کلي ته ولاړ. تره يې په راتګ ډېر خوښ شو. د تګ په وخت کې تره ورته وويل:
وراره! دا چې تا په لويه پاچاهي کې د خپل غريب تره پوښتنه وکړه نو نور څه نلرم، دغه يوه لور لرم چې غټه شي ستا په نوم کوم يې.
د اختر په دوهمه ورځ يې بل زوی د بزګر کاکا کره اختر مبارکي ته ورغی. ده ته يې هم هماغه خبره تکرار کړه.
د اختر په درېيمه ورځ د باچا کشر زوی د خپل بزګر کاکا کره د اختر مبارکي لپاره ورغلی و. کاکا یې کشر وراره ته هم دغه خبره وکړه چې ستا د شان سره مناسبه ډالۍ خو نلرم دا يوه لور مې چې غټه شي ستا په نوم دې شي.
کاکا يې يوه لور د درې واړو ورېرونو په نوم کړه، خو هغوی خپل منځ کې سره پوی نشول.
کلونه تېرېږي دا جلکۍ غټه شوه. د باچا مشر زوی پلار ته وويل چې هغه کاکا ته مې احوال ولېږه چې دا انجلۍ غټه شوې ورته ووايه باندې دې نه ووځي.
دوهم ورور خوله پرې را پرې کړه چې تاته يې څه کار؟ ښځه زما ده د عزت غم يې ته کوې؟
هغه کشر زوی چې دا خبرې واورېدې دواړو ته يې وويل چې ستاسو اعصاب کار نکوي. هغه خو مې کاکا زما په نوم کړې ده.
په تره لور باندې درې واړو ورونو جنجال شو سره، ان خبره تر اخ ډب ورسېده. يو چا ورته ويل که غواړئ چې ستاسو منځ کې ستونزه حل شي، فلاني ځای کې بزرګ دی هغه ته ورشئ هغه به پرېکړه وکړي چې تره لور د چا کېږي؟
درې واړو ورونو اسونه چمتو کړل تر څو د بزرګ خواته د پرېکړې لپاره لاړ شي.
د بزرګ کلي ته نېږدې شول. کلي ته درې لارې تللې وې. درې واړه په مختلفو لارو کلي ته روان شول.
دا مشر ورور ته د کلي په لاره يو سوداګر په مخه ورغی چې د اوبو جامونه پلوري.
د قېمت پوښتنه يې وکړه، هغه ورته ويل چې د جام قېمت يو لک روپۍ دی.
- نو يو لک روپۍ خو د سرو زرو لس جامونه کېږي بيا يې ولې دومره قېمته پلورې؟
سوداګر ورته ويل: دا نا اشنا جام دی، دې جام کې هر هغه ځای چې زړه دې وي ليدلی شي، خو لومړی به دوه رکاته نفل لمونځ ورته کوې.
جام يې ترې اخيستی شاته ټوکرۍ کې يې اچولی او ترې روان شوی.
دوهم ورور يې چې په دې بله لار روان شوی هغه ته هم بل سوداګر په مخه ورغلی چې جاينمازونه پلوري.
جاينماز په څو دی؟
- يو لک روپۍ؟
- ولې دومره قېمته دوه سوه روپۍ هر ځای دي؟
سوداګر ورته وويل: دا نورو جاينمازونو غوندې نه دي، په دې جاينماز چې دوه رکاته لمونځ وکړې، هر ځای دې چې زړه وي هغلته دې يوه دقيقه کې رسوي. جاينماز يې اخيستی ترې تللی.
درېيم ورور چې په دې بله لاره تللی هغه ته هم يو سوداګر په مخه ورغلی چې درمل پلوري.
درمل په څو دي؟
- يو لک افغانۍ.
دا ولې دومره قېمته دي، سل روپۍ هر چېرې دي؟
سوداګر ورته وويل چې دا نا اشنا درمل دي، چې څوک يې وخوري مرګوني ناروغي نه به هم جوړ تيار شي.
درمل يې اخيستي په مخه روان شوي.
لاره کې شپه پرې راغلې درې واړه يو ځای شوي چې سهار به بزرګ ته ورځي.
دا يو ورته ويلي ما داسې جام اخيستئ چې هر ځای پکې ښکاري، دوه رکاته نفل کوم چې زموږ کور په کې وګورو.
لمونځ يې کړی، چې جام کې يې خپل کور لیدلی، ګوري چې هغه د تره لور يې مار چيچلې ټول پرې را ټول دي او د مرګ په حال ده.
د ټولو اندېښنه شوې چې ژر باید تره لور ته ورشو. دا بل ورته ويلي صبر ماسره داسې جاينماز دی چې دوه رکاته لمونځ په وکم يوه دقيقه کې مو هلته رسوي.
لمونځ يې کړی په جاينماز کېناستل درې واړه ډايريک خپل کور ته لاړل. تره لور يې کلي کې مار چيچلې وه او د دوی ماڼۍ ته يې راوړې وه.
ډاکټرانو جواب ورکړ چې دا نه رغېږي.
کشر زوی يې ورته ويل صبر زه دوه رکاته لمونځ کوم، ماسره داسې درمل دي چې ناشونی ناروغ جوړوي.
لمونځ يې وکړ، درمل یې تره لور ته ورکړل او روغه جوړه شوه.
بيا درې واړو په انجلۍ جنګ شوی دی. يو ويل که ما جام کې نه وه ليدلې نو موږ به څه خبرېدو؟ تره لور زما حق کېږي.
دوهم ويل که تا جام کې هم ليدلې وای خو که زما جاينماز نه وای څنګه به را رسېدو؟ نو تره لور زما حق کېږي.
درېيم ويل که زما درمل نه وای ستاسو په شتون کې به مړه شوې وای، زما درملو روغه کړه.
دې وخت کې عثمان ټېپ ته ټپ ورکړ او بند يې کړ.
ټېپ کيسه بنده کړه.
عثمان سر پورته که، قاضي او ملا ته يې مخ ور واړوه چې کيسه خو مو واورېده، اوس تاسو ووايئ چې دا جلکۍ د کوم ورور حق کېږي؟
ملا ورته ويل چې دا د مشر ورور حق کېږي ځکه که هغه جام کې نه وای ليدلې اوس به انجلۍ نه وای جوړه شوې.
قاضي ویل نه، د دوهم ورور حق کېږي. که هغه سره جاينماز نه وای نه ور رسېدل.
دوی په دغه بحث لګيا وو چې شمايلې غږ ورکړ چې تاسو دواړه غلط ياست. دا د کشر ورور حق کېږي ځکه که هغه سره درمل نه وای انجلۍ به اوس مړه وای.
قاضي او ملا يو بل ته وکتل چې هله شمايله وغږېده.
نور وروسته....
نوټ: که له چا نورې برخې پاتې وي همدې پاڼه کې شته. که چا اکونټ نه وي فالو کړی فالو دې کړي.
د شمايلې دوه شپې غږول نور هم پاتې هغه وروسته بيا....
😎

پاچا او شمايله- شپږمه برخه! خالد ناستو خلکو ته مخ واړاوه او ورو يې وويل:«زه له ليرې وطنه راغلی يم. ډېر کړاوونه مې تېر کړ...
17/02/2026

پاچا او شمايله- شپږمه برخه!
خالد ناستو خلکو ته مخ واړاوه او ورو يې وويل:
«زه له ليرې وطنه راغلی يم. ډېر کړاوونه مې تېر کړي دي. د خپلې ښځې پېغور تر دې ځايه راوستی يم.»
د خالد زړه سواندو خبرو ته به يوازې قاضي او ملا سر خوځاوه، خو شمايله لکه د تيږې مجسمه ناسته وه، نه يې سترګې پورته کولې او نه يې شونډې خوځولې.
شپه تر درې بجو اوړي خو خالد لا و نه توانېد چې شمايله په خبرو راولي. شاهي لوډسپيکر کې غږ وشو چې له افغانستان څخه کوم کس د شمايلې ګټلو پسې راغلی و په لومړۍ شپه و نه توانېد چې شمايله په خبرو راولي.
په دوهمه شپه بيا خالد شمايلې ته کيسې کړې دي چې که خبرې وکړي. خو د تېرې شپې په څېر دا شپه بيا هم بې پايلې شوې ده.
اوس نو درېيمه شپه، د مرګ شپه را ورسېده چې که نن هم خبرې ونکړې خالد به بيا د ژوند څکه ونکړي. خالد د شمايلې مخې ته کښېناست.
سترګې يې له اوښکو ډکې شوې.
حتی تر دې چې د هغې پښو ته ولوېد.
«شمايلې… لږ رحم وکړه… يو غږ وکړه…»
خو شمايله چوپه وه.
سهار شو، اعلان وشو چې دوه بجې د سنګسار ميدان ته را ورسېږئ، يو بل کس هم د شمايلې په غږېدو کې پاتې راغی. ټول خلک په دوه بجو راغلل تر څو دا شېبه په خپلو سترګو وګوري او يو څو تيږې د باچا د احترام لپاره دوی هم پرې ور ګوذار کړي.
لس دقيقې سنګسار ته پاتې وې، هر چا له تېږو لاسونه ډک کړي وو، هغه کسان چې سپين ږيري وو له نېږدې ګوزار ته کېنول شوي وو او چې ځوانان وو لاسونو کې يې زور وو هغوی بيا لږ ليرې ناست و.
وخت تېرېږي، پنځه دقيقې پاتې شوې. د خالد په مخ باندې د وېرې خوله را ماته شوې ده. خپله ماڼۍ او بې ځايه کبر ته یې پام شو چې تر دې ځايه یې را ورسوه.
دوه دقيقې پاتې وې چې د زرګونو خلکو له منځه يو ځوان د باچا طرف ته لاس خوځوي ته به وايې که له باچا سره يې بېړنی او عاجل کار دی.
ډېر شله توب یې باچا اړ کړ چې نوکرانو ته يې وويل هغه کس را وغواړئ، کېدايشي ارمان یې وي چې په کس باندې له دې پورته ځايه ګوذارونه وکړي.
کس راغی، ښکلی روښانه مخ، غټې سترګې، تک سپين ځوان دی او پګړۍ یې په سر تړلې ده. باچا ته یې ځان معرفي کړ چې زما نوم عثمان دی.
دا کوم کس چې تاسو د سنګسار حکم پرې کوئ، زما د کوچنيوالي ملګری دی، ډېر ښه وختونه مو يو ځای سره تېر کړي دي.
راځه يوه ځواني راسره وکه دې کس ته لږ مهلت ورکه. زه غواړم شمايله په خبرو راولم او ستا چلينج وګټم. که مې په شمايلې خبرې وکړې زه به د خپل ملګري ژوند بچ کړم او که خبرې مې ونکړې درې ورځې وروسته موږ دواړه يو ځای سنګسار کړئ.
باچا ته يې خبرې خوند ورکړ. په لوډسپيکر کې يې اواز وکړ:
تيږې بېرته په ځمکه وغورځوئ، يو بل کس راغلی چې د خالد ژوند وژغوري، که يې شمايله په خبرو نه کړه نو درې ورځې وروسته به دواړه يو ځای سنګسار کړو.
خالد حيران ولاړ دی، ځان سره وايي چې اخېر دا عثمان څوک شو چې زما ژوند ژغورلو لپاره راغلی؟ زه خو د ماشومتوب ملګری نه لرم په درواغو کې به يې څه پلان وي؟
باچا نوکرانو ته امر وکړ چې تر درې ورځو خالد په تشناب کې په ډکو متيازو کې تر ستوني خښ کړئ، بس يوازې خوراک او اوبه ورکوئ چې ژوندی پاتې شي. که يې ملګري عثمان چلينج وګټلو بچ به شي ګنې د دواړو سنګسار به يو ځای وشي.
يادونه:« يوه خبره بايد روښانه شي چې دا ښکلی ځوان عثمان اصلن سړی نه دی، دا د خالد ښځه ده چې په پټه خالد پسې له کوره راغلې وه. غواړي د مېړه ژوند وژغوري. ځان يې د نارينه وو په څېر جوړ کړی او د نارينه جامې يې هم په تن کړي دي. ځان یې باچا ته سړی معرفي کړی او خپل نوم يې عثمان ښودلی.
نو کيسه کې به يې اوس د عثمان په نوم پېژنو، ګنې ښځه ده او د ايران د باچا لور ده.»
نوکرانو د باچا امر مطابق خالد تر ستوني په تشناب(ټټۍ) کې خښ کړ.
شپې ته د عثمان د چلينج نوبت دی. يا به خپل ملګری ژغوري او شمايله به ګټي او يا به د دواړو عاجل راغلی وي.
شپه شوه د تل په څېر د کوټې څلورو کونجونو کې خالد، شمايله، ملا او قاضي کېناستل.
عثمان(د خالد ښځې) ځان سره يو ډنډه سګرټ هم راوړي، مخکې له دې چې د شمايلې غږولو هڅه وکړي، سګرټ یې بل که او په څکولو يې پيل وکړ.
لوګي کوټه ونيوله!
سګرټ يو ختمېږي بل لګوي، پښه یې په بله پښه اړولې او دا نور حيران ورته ګوري.
نور بيا وروسته..
نوټ: ملګرو د دې کيسې پنځه نورې برخې په همدې پېج کې خپرې شوې، که له چا پاتې وي پېج کې لاندې لاړ شئ وې ګورئ.
او کومو ملګرو چې پېج نه وي فالو کړی، فالو دې کړي چې نورې برخې خپله مخې ته ورشي.
د کيسې اوومه او جالبه برخه به وروسته....
😎

پاچا او شمايله- پنځمه برخه!خالد په بيا بيا ټينګار له خپلې ناوې پوښتنه وکړه چې غاړکۍ دې له کومه کړه؟هغې سره ځواب نه و، نه...
17/02/2026

پاچا او شمايله- پنځمه برخه!
خالد په بيا بيا ټينګار له خپلې ناوې پوښتنه وکړه چې غاړکۍ دې له کومه کړه؟
هغې سره ځواب نه و، نه يې دروغ ويلی شوای او نه رښتیا. يوه ناوې به کله ووايي چې دا غاړکۍ ما په يوې خولې اخيستې؟
د واده شپې تېرېږي د خالد چلند له ناوې سره خرابېږي، لس دولس ورځو کې يې خالد خواته ور نېږدې شوی نه دی. هره شپه راشي همدا پوښتنه ترې کوي.
خالد ورته ويل: تر څو چې دا حقيقت په خپله خوله و نه وايې تر هغو به در نېږدې نشم.
ناوې نه ډوډۍ ته زړه کېږي نه خوراک ته، رنګ يې ورو ورو زېړېږي او خرابېږي. له ناوې سره چې کومې ښځې راغلې دي هغوی پوښتنه ترې وکړه چې دا څه خبره ده لکه مړاوی ګل داسې کمزورې شوې يې؟
ناوې ټول حقیقت ورته وويل چې داسې بنجاره راغلی و او خوله مې ورکړه غاړکۍ يې راکړه. اوس ده ته دا حقيقت څنګه ووايم؟ زه خو ډاډه يم چې هغه بنجاره دا خپله و.
له پلارګنۍ څخه ورسره راغلو ښځو مشوره ورکړه که دا ځل خالد کوټې ته در ننوت او پوښتنه يې وکړه چې غاړکۍ دې له کومه کړه؟
ته به ورته ووايې په يو شرط يې درته وايم چې له خونکار باچا څخه يې لور شمايله وګټې.
بس په بله شپه چې خالد کوټې ته راغلی بيا يې له خپلې ښځې چې د ايران باچا لور ده پوښتنه وکړه چې غاړکۍ دې له کومه کړه؟
ښځې يې ورته وويل:
په يو شرط يې درته وايم چې له خونکار باچا نه د هغه لور شمايله وګټې.
خالد شرط ورسره منلی. که څه هم دې شرط د لکونو ځوانانو ژوند اخيستی خو دا چې خالد ته يې ښځې دا شرط کېښود نو غيرت اجازه نه ورکوله چې ترې شاته شي.
په سبا يې خپل اسباب چمتو کړل د ترکمنستان په لور يې حرکت وکړ، تر څو په هغه ځای کې له يو پاچا نه چې خونکار نومېږي د هغه لور شماله وګټي.
خالد حرکت وکړ. ښځې ته يې زړه کې يو ډول وهم ولوېد، په خالد يې زړه بد شو چې د مرګ خولې ته مې ولېږه. خپلې خواښې او خسر ته راغله ورته ويل يې چې ستاسې زوی ته کوم چا پېغور ورکړی که دومره تکړه يې له خونکار باچا شمايله وګټه او ستاسو زوی هم پسې ور روان شو.
که ستاسو اجازه وي زه به هم شاته پټه پسې روانه شم، چې مرسته ورسره وکړم.
خواښې خسر ورسره منلې وه، وی پسې ورشه. د خالد ښځې هم اس چمتو کړ، له شا پټه په خالد پسې روانه شوه.
خالد چې د خونکار باچا ماڼۍ ته ورسېد ورته وې ويل زه راغلی يم چې شمايله وګټم.
باچا ورته ويل نن خو د بل چا نوبت دی، سبا ته يې د ګټلو لپاره چمتو شه.
د خونکار باچا نوکرانو خالد ته ښکته په خوړ کې چکر ورکه چې ځای ځای د انسانانو هډوکي پراته وو. خالد ته یې وويل:
که زما منې ښکلی ځوان يې له دې شرط تېر شه، دا لاندې چې کوم هډوکي دي دا د ټولو هغو زرګونو کسانو دي چې د شمايلې ګټلو پسې راغلي دي خو بېرته دلته خاورې شوې دي.
خالد ته يې غيرت اجازه نه ورکوله چې بېرته وګرځي، ځکه شرط هم د خپلې ښځې له طرفه ورکړل شوی و.
د نن ورځې شرط بايلونکي خپل ژوند له لاسه ورکړ او شپې ته د خالد د چلينج نوبت دی.
شپه شوه خالد يې د شمايلې ګټلو لپاره کوټې ته راوست. د شمايلې د ګټلو شرط په دې ډول و چې که هر چا درې شپې پرلپسې شمايله په خبرو راوسته نو شمايله به د هغه وي او که دا کار یې ونکړ نو کس به ژوند له لاسه ورکوي.
د کوټې په يو کونج کې شمايله ناسته وه، بل کونج کې قاضي ناست و، بل کونج کې ملا ناست و او بل کونج کې خپله خالد کېناست، دروازه يې پسې قلف کړه.
په کوټه کې يې ملا او قاضي ځکه ورسره کېنول چې که چا شمايله په خبرو راوسته نو دوی به شاهدي وايي.
شمايله په اصل کې ګونګه نه وه، بس خپل حسن په دې مغروره کړې وه چې خبرې ونکړي او خلک دې د دې د ښايست له امله له نړۍ رخصت شي.
د خالد وخت پيل شو، اوس باید له داسې چل ول څخه ګټه واخلي چې شمايله په خبرو راولي.
نور وروسته
😎

Address

Kabul

Telephone

+93702910571

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Obaidullah Noor posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to Obaidullah Noor:

Shortcuts

Share