25/07/2023
‘Mijnheer Francken!’ Mijnheer Francken!’ een forse man rende me puffend achterna in het centrum van ons vakantiestadje in het zuiden. ‘Ik heb iets voor u.’ Ik hield halt en keek hem verbaasd aan. Hij haalde dit papiertje uit zijn achterzak. ‘Je werd gesignaleerd in ons stadje en ik dacht, dit moet ik voor hem opschrijven en afgeven als ik hem zie.’ ‘Weet je, ik woon als Belg in Spanje en sommige dingen zijn hier gewoon veel beter georganiseerd.’ Ik vouwde het papier open. Hij vervolgde hijgend. ’In België geven we onbeperkte werkloosheidsuitkeringen. Te gek voor woorden. In Spanje krijg je maximaal twee jaar dop. En je moet dat opbouwen, per drie maanden voltijds werken, recht op 1 maand dop, dus nieuwkomers krijgen in het begin niets. Eerst werken gaan. Veel eerlijker.’ Hij vervolgde ‘Trouwens, als je werkloos wordt en je wil beginnen als zelfstandige, dan kan dat perfect. Je spaart je dop dan uit voor later. Maar nooit meer dan 24 maanden in totaal. Dat is de gouden regel van de paro, de Spaanse werkloosheidsuitkering. Goed hé.’
Deze man heeft groot gelijk. Onze uitkeringen zijn veel te gul. We schrijven nu drie jaar later en weet je wat er intussen veranderd is aan dit systeem? Niets, zero, nada. Of toch, de werkloosheidsuitkering steeg 7% BOVENOP de index. En van de beloofde fiscale hervorming van belastingverlaging voor werkenden is niks in huis gekomen. Vivaldi is de regering van de inactieven en profiteurs.
Het zijn zotten die werken.
Prettige dag,
Theo
- Deel dit bericht aub, er moet écht iets veranderen daar in Brussel -
(Mijn antwoord aan die peperdure open brief van De Croo is intussen meer dan 5.000 keer gedeeld door jullie en 300.000 keer bekeken. Delen werkt!)
