Scentralizowany system ciepłowniczy powstał w Świdnicy pod koniec lat sześćdziesiątych, w momencie oddania do eksploatacji ciepłowni osiedlowej przy zbiegu ulic Sikorskiego i Zamenhofa, ogrzewającej za pośrednictwem sieci ciepłowniczej pierwsze budynki powstającego Osiedla Młodych. W ciepłowni zainstalowano cztery kotły wodne typu WLM 2,5 o łącznej mocy 11,63 MW, spalające na rusztach warstwowych
miał węgla kamiennego. W miarę rozbudowy Osiedla Młodych i sieci zaistniała konieczność rozbudowy źródła. W czerwcu 1973 roku przekazano do użytku nową ciepłownię, zlokalizowaną w sąsiedztwie poprzedniej, wyposażoną w cztery większe kotły typu WLM 5, o łącznej mocy 23,26 MW. Jednostką eksploatującą system był wtedy Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych. W 1976 roku utworzono Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Wałbrzychu w skład, którego wszedł Oddział Energetyki Cieplnej w Świdnicy. Z chwilą podjęcia decyzji o rozpoczęciu budowy Osiedla Zawiszów postanowiono wybudować na obrzeżach miasta nową ciepłownię, która docelowo miała przejąć na siebie zadanie produkcji ciepła dla wszystkich dotychczasowych i przyszłych odbiorców WPEC. Ciepłownię Zawiszów, z dwoma kotłami WR-25 o łącznej mocy 58,15 MW, uruchomiono jesienią 1986 roku. zlikwidowano Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Wałbrzychu i po skomunalizowaniu wyłączonej części jego mienia, na mocy uchwały Rady Miejskiej Świdnicy powołano do życia zakład budżetowy pod nazwą Miejski Zakład Energetyki Cieplnej z siedzibą w Świdnicy. Od pierwszego stycznia 2001 r. po przekształceniu zakładu budżetowego, rozpoczęła działalność jednoosobowa Spółka Gminy Miejskiej Świdnicy pod nazwą Miejski Zakład Energetyki Cieplnej w Świdnicy Sp. z o.o.
