01/10/2026
W niedzielę, po nawrocie ciężkiej choroby, zmarł Boguś Witczak.
Boguś był dobrym duchem naszej bazy. Lubiły go ekipy i zdecydowana większość ludzi, z którymi pracował: za podejście, za uśmiech i za to, że nawet zmęczony i styrany zawsze miał dla kogoś dobre słowo.
Są ludzie, których po prostu nie da się nie lubić i do których czujesz sympatię od pierwszej sekundy znajomości.
Boguś był właśnie taką osobą.
Oczywiście w nekrologu wypadałoby napisać oficjalne imię: Bogdan. Ale był tak sympatyczny, że chyba nikt na bazie nigdy nie powiedział do niego „Panie Bogdanie”.
Kiedy leżał w szpitalu mimo potwornego zmęczenia i bólu nie tracił optymizmu.
Choć z pierwszej walki z chorobą wyszedł zwycięsko, tym razem nie udało mu się jej pokonać.
Ludzie z bazy co chwilę dopytywali, co u niego i czy jest lepiej. Widać było, że szczerze się o niego martwią. Stanęli na wysokości zadania, zrobili zrzutkę i wsparli go naprawdę sporą kwotą.
Nawet kiedy leżał w szpitalu, zadzwonił do Aleksandra z informacją, że widział w Teleexpressie nasz dźwig, który akurat pracował w Iławie.
Nie było żadną tajemnicą, że Boguś jąkał się w taki charakterystyczny sposób, a do tego miał niski, mocny głos. Przez to mówił tak, że nie dało się go z nikim pomylić. Wystarczyło, że odezwał się gdzieś na placu, i każdy od razu wiedział, że Boguś jest na bazie.
Właśnie tego jego basu i sposobu mówienia, które słychać było od rana, będzie nam najbardziej brakować.
Nie bał się żadnej roboty. Był takim „człowiekiem-orkiestrą”: mechanikiem, kierowcą, monterem krat. Kiedy trzeba było jechać na zlecenie w weekend, mówił wprost: „Szefie, do roboty się chodzi po to, żeby zarabiać. Ja lubię zarabiać. Jest robota? To biorę!”
Ktoś może pomyśleć: jasne, dla szefa najważniejsze, żeby człowiek pracował. Ale Boguś był taki, że po prostu chciał pracować. I przy tym był z tych, którzy NIGDY nie zawalają. Zawsze można było na nim polegać. Był rzetelny i bardzo pracowity.
Nieraz w niedzielę pomagał Aleksandrowi i we dwóch ładowali balasty. I całkiem sporo tych wspólnych weekendów spędzili.
Zdjęcie, które widzicie, zrobił nasz były pracownik i wysłał do Aleksandra. Choć nie ma go już w firmie, o Bogusiu pamiętał. Chyba nic lepiej nie świadczy o tym, jakim Boguś był człowiekiem.
Będzie nam bardzo brakowało jego pogody ducha. Życie naprawdę go nie oszczędzało, a on mimo to jej nie stracił.
Bliskim składamy najszczersze kondolencje.
Żegnaj, Bogusiu. Dziękujemy Ci za wszystko.