Wchodzący w skład gospodarki narodowej system energetyki jądrowej jest zbiorem obiektów jądrowych, sprzężonych technicznie, organizacyjnie i ekonomicznie, służących do wytwarzania, stosowania, przetwarzania, wzbogacania izotopowego, przechowywania, składowania materiału jądrowego w ilości umożliwiającej zrealizowanie samopodtrzymującej się reakcji rozszczepienia jądrowego. W szczególności są to el
ektrownie, elektrociepłownie i ciepłownie z energetycznymi reaktorami jądrowymi oraz badawcze, doświadczalne i inne reaktory – w okresie od rozpoczęcia budowy do zakończenia eksploatacji i likwidacji. W tych reaktorach zachodzą procesy rozszczepienia jąder atomów uranu i plutonu (oraz powielania paliwa na bazie toru lub nierozszczepialnego izotopu U-238), wyzwolenie ciepła służącego do wytworzenia pary wodnej, zamienianej w obiegu wtórnym w energię mechaniczną w procesie ekspansji termicznej w turbinie, która napędza generator wytwarzający energię elektryczną. Według danych Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) na świecie pracuje obecnie (stan na dzień 12.04.2013 r.) 437 komercyjnych energetycznych reaktorów jądrowych o łącznej mocy zainstalowanej 373,156 GW(e) w 30 krajach oraz na Tajwanie. Wykorzystywanie materiału jądrowego, nie występującego uprzednio szerzej w gospodarce, poza skalą laboratoryjną, nadaje wyjątkowy charakter energetyce jądrowej. Decyzja o wejściu na drogę rozwoju energetyki jądrowej wiąże się z koniecznością utworzenia krajowej infrastruktury prawnej i organizacyjnej zapewniającej wykorzystywanie tej energetyki dla celów wyłącznie pokojowych i w sposób bezpieczny dla ludzi i środowiska naturalnego.
