Dr. Best Studio

02/04/2026

ท่านอาจารย์สุดยอดครับ ในวันที่มืดมนที่สุดตอนเรียนแพทย์ก็มีอาจารย์เวชศาสตร์ครอบครัวที่คอยชี้แนะ ให้เราเดินต่อไป... จนถึงวันนี้ที่เราอยากเป็นแบบอาจารย์ 🙏

🎉ขอแสดงความยินดีกับ นายแพทย์สตางค์ ศุภผล
ประธานชมรมแพทย์เวชปฏิบัติครอบครัว
ในโอกาสที่ได้รับรางวัล “คนดีศรีปฐมภูมิ”
ประเภท รพศ./รพท. (สาขาที่ 1) แพทย์/ทันตแพทย์
จากสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดขอนแก่น ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2569

26/03/2026

เชิญชวนทุกท่านร่วมสนุกกับ...
“แก่งสะพือรัน มันส์ทะลุแก่ง” ครั้งที่ 3
𝗞𝗔𝗡𝗚 𝗦𝗔𝗣𝗛𝗨𝗘 𝗥𝗨𝗡 𝟯 – 𝗣𝗛𝗜𝗕𝗢𝗢𝗡 𝗖𝗜𝗧𝗬 𝟮𝟬𝟮𝟲🌊🏃‍♀️
🔺 วันอาทิตย์ที่ 12 เมษายน 2569 🔺
📍 ณ แก่งสะพือ แก่งสะพือ อ.พิบูลมังสาหาร จ.อุบลราชธานี
เปิดรับสมัครแล้ว 💦 วันนี้ - 5 เมษายน 2569
📍 แก่งสะพือ อ.พิบูลมังสาหาร จ.อุบลราชธานี
🏃 5 KM | 350 บาท ปล่อยตัว 17.45 น.
🏃 10.5 KM | 450 บาท ปล่อยตัว 17.30 น.
✨ VIP | 750 บาท เลือกวิ่งได้ทุกระยะ (ไม่มีการแข่งขัน)
ลิงก์รับสมัคร

เปิดรับสมัครแล้ว 💦 วันนี้ - 5 เมษายน 2569 มาวิ่งสาดความมันส์กันในงาน แก่งสะพือ Run 3 𝗞𝗔𝗡𝗚 𝗦𝗔𝗣𝗛𝗨𝗘 𝗥𝗨𝗡 𝟯 – 𝗣𝗛𝗜𝗕𝗢.....

01/03/2026

Pakse Rock Festival 26
-ความรักทำให้คนตาบอด (Bodyslam)
-หวั่นไหว (Bodyslam)
-เล่นของสูง (Big-Ass)
เพลงที่เราเติบโตมา
พร้อมทั้ง ศิลปินจากเมืองเวียง TAIY AKaRD

17/02/2026

IJEN : Flame of Blue Dragon Part II
ไอเจน : เปลวเพลิงแห่งมังกรสีน้ำเงิน ตอนที่ 2 🐉
05.30 น. — เมื่อมังกรไม่พ่นไฟ…โลกก็เปิดฉากลับให้เราแทน
หลังข่าวร้ายว่า “บลูเฟลมดับ” ความรู้สึกมันเหมือนเดินมาถึงหน้าเวทีแล้วไฟบนเวทีดับ นักแสดงหยุดแสดง
แต่ไอเจนไม่ใช่ภูเขาที่จะให้เรากลับไปง่าย ๆ
หมอกเริ่มลงหนา…ไม่ใช่หมอกแบบโรแมนติกนะ
มันคือหมอกที่ “ลูบไล้ผิว” จนเสื้อเริ่มชื้นเหมือนโดนฝนปรอยๆ
ผมเผลอนึกว่าฝนตก แต่พอมองดี ๆ ไม่มีเม็ดฝน มีแค่ไอเย็นที่ค่อย ๆ กัดกินความอบอุ่นของเราไปทีละนิด
โชคดีที่ใส่เสื้อโค้ชกันหนาว แถมกันน้ำได้ระดับหนึ่ง
ไม่งั้นคืนนั้นคงต้องสั่นเหมือนตัวละครที่กำลังรอฉากไคลแมกซ์ในหนังเอาชีวิตรอด
เมื่อบลูเฟลมไม่ให้รางวัล…เราจึงเปลี่ยนเส้นทาง
เดินต่อขึ้นไปยัง “ปากปล่องภูเขาไฟที่ดับแล้ว”
และตรงนั้นเอง…
บนยอดภูเขาที่เราปีนมาทั้งคืน
มีทะเลสาบขนาดมหึมา เหมือนดวงตาของยักษ์ที่หลับอยู่บนฟ้า
“Kawah Ijen” ทะเลสาบคาวาอิเจน
06.00 น. — แสงแรกก่อนพระอาทิตย์…
เรายังไม่เห็นพระอาทิตย์ขึ้น
แต่โลกเริ่ม “เปิดแสง” ให้เราแล้ว
แสงสีเทาอมฟ้าเริ่มตกกระทบวัตถุ
ทำให้ดวงตาเราแยกแยะ “สี” ของโลกได้อีกครั้ง
อากาศเย็นยะเยือก…ประมาณ 10 องศา
พร้อมความชื้นบาง ๆ
แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้ทุกคนเงียบไปโดยไม่ต้องสั่ง
ทะเลสาบสีฟ้า ฟ้าจนเหมือนสีถูกเทมาจากท้องฟ้า
มีหมอกบาง ๆ ลอยอยู่เหมือนผ้าคลุม
สะท้อนแสงอ่อน ๆ จนทั้งปล่องเหมือนกำลังเรืองแสงจากด้านใน
มันสวยแบบ “อลังการ”
สวยแบบที่คุณรู้ทันทีว่า…
นี่แหละคือเหตุผลที่คนยอมเดินตีสาม ยอมหนาว ยอมปวดขา ยอมให้ลมหายใจกลายเป็นควัน
ยืนอยู่ท่ามกลางภูเขา ต้นไม้ ยอดเขา และทะเลสาบ
บรรยากาศมันชวนฝันเหมือนกำลัง “เข้าเฝ้าพระอินทร์” บนยอดเขาไกรลาส
เราถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน
และโยโย่ ไกด์ท้องถิ่นของเรา ก็บริการถ่ายภาพให้ดี จนอยากปรบมือให้
(ถึงจะสูบบุหรี่หนัก และขับรถซิ่งไปหน่อยก็ตาม…😂)
07.30 น. — ด่านสุดท้าย
ถ้าคุณคิดว่า “ขึ้นเขา” คือความยาก
ผมขอบอก…บางที “ลงเขา” คือบททดสอบจริง
คนที่เดินไม่ไหวก็ยังใช้บริการแท็กซี่คนเข็นเหมือนเดิม
แต่การสื่อสารกับคนเข็นนี่…เหมือนคุยกับระบบที่รับคำสั่งได้แค่เสียง ไม่รับข้อความ
เขาฟังอินโดได้ แต่ “อ่านไม่ได้”
นี่แหละเหตุผลที่ควรเตรียมแอพแปลแบบ “พูดอินโดได้” ไปด้วย จะช่วยชีวิตได้มาก
ขาลงสำหรับผมคือความจริงที่โหดร้ายกว่า
เข่ากระแทกพื้นตลอดเวลา หินก็มี พื้นก็ลื่น
ก้าวพลาดนิดเดียว…มีสิทธิ์ได้ซีนล้มแบบไม่ต้องใช้สตันท์แมน
ถ้าไม่ได้ไม้เท้าที่โยโย่ให้มา
ผมเชื่อเลยว่าเข่าผมน่าจะพังยับตั้งแต่ครึ่งทางแล้ว
แต่ในความยากลำบาก ก็มีฉากที่ทำให้ผมตะลึงเหมือนกัน…
เด็กอินโดบางคน “วิ่งลงเขา”
วิ่งจริง ๆ แบบไม่สนใจความชัน
เหมือนเป็นตัวประกอบสายโหดในหนัง ที่มาโชว์ว่า “ที่นี่คือบ้านฉัน”
ระหว่างที่เราลง ยังมีนักท่องเที่ยวบางส่วนเดินสวนขึ้นมา
สีหน้าพวกเขายังสด…เหมือนเพิ่งเริ่ม
ส่วนพวกเรา…คือทีมที่ผ่านฉากยาวมาแล้ว
เหงื่อผสมหมอก ผสมลมหายใจ
และถึงแม้เสียงกระเส่าจากนักท่องเที่ยวจะหายไป
แต่เสียงที่ยังตามหลอนเป็นระยะคือ…
“โก้เจ้กๆๆ…แท็กซี่ๆๆ”
เสียงเรียกของชาวบ้านท้องถิ่นที่ยังคงวนเวียน
เหมือนเสียงอีแร้งที่จ้องเหยื่อหายใจรวยริน และไม่ยอมปล่อยเราไปง่าย ๆ
08.30 น. — กลับสู่พื้นโลก
ถึงตีนเขา…ผมรู้สึกเหมือนเข่าและเอ็นรอบเข่ามีการประชุมด่วนเพื่อประกาศลาออกจากร่างกายผม
แล้วภาพตัดฉับ เหมือนหนังเปลี่ยนฉากจากดาร์กแฟนตาซีเป็นตลาดชุมชน
ตรงปากทางเข้า ผมเจอเด็กอนุบาลชาวอินโดประมาณ 30 คน
เหมือนโรงเรียนพามา…และกำลังจะ “เดินขึ้นเขา”
แค่เห็นก็อยากยกมือไหว้ความกล้า
ในใจผมนี่คือพลังงานระดับบอสไฟนอล
แม่ค้าผลไม้ตะโกนขายกันระงม
สีสันของผลไม้เหมือนกลับมาปลุกโลกให้มีชีวิตอีกครั้ง
ผมจัด มะม่วงกับแก้วมังกร หนึ่งกล่อง
ข้างล่างมีทั้งมะพร้าว สาละ มังคุด มะละกอ ขนุน เงาะ
ยังมีของกินเล่นอย่างลูกชิ้น และไก่ย่างบาร์บีคิวสไตล์อินโดด้วย(State Long Ton:ภาษาอินโด)
ก่อนกลับ…ต้องเข้าห้องน้ำ
และแน่นอน อินโดคือประเทศที่ “เข้าห้องน้ำต้องจ่าย” แทบทุกที่
ประมาณ 6–10 บาท แล้วแต่มุม
สะอาดบ้าง ไม่สะอาดบ้าง…ตามสภาพพื้นที่
แต่ตอนนั้นไม่ใช่เวลามาเลือกครับ
ตอนนั้นคือเวลาของ “ภารกิจเร่งด่วน” 😂
พอทุกคนพร้อม เราขึ้นรถตู้กลับที่พัก
บนรถ…ผมนอนหลับแบบไม่สนโค้ง ไม่สนโลก
แม้รถตู้ไกด์ท้องถิ่นจะซิ่ง เหมือนเดิมจนผมกลัวว่าจะแหกโค้งตกเขา
แต่ความเหนื่อยล้าเอาชนะความกลัวได้แบบน็อกเอาต์
เดินขึ้นลงรวมกว่า 10 กิโล
แถมเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน
ร่างกายเลยสั่งชัทดาวน์ทันที
คืนนี้เราไม่ได้เห็น “เปลวไฟมังกรสีน้ำเงิน”
แต่เราได้เห็นอีกอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่า
เราได้เห็นว่า…
บางครั้งความงามของโลก ไม่ได้ให้รางวัลกับคนที่หวัง
มันให้รางวัลกับคนที่ “เดินต่อ” แม้จะผิดหวัง
รอติดตามตอนต่อไป Bromo "The eye of god"
ในซีรี่ย์อินโดนีเซีย และฮาร์บินประเทศจีน… 🎬🌋
#ผจญภัย #เรื่องเล่า

14/02/2026

ฟื้นขึ้นมาจากความตายบางส่วน 10 ต้น
"ต้นมะริด"
สำหรับ fc ต้องรอ 7 ปี นะครับ ถึงจะได้กินผลมะริด
🤣😅😆
#สวนป่ามะริด #สวนฝรั่งกิมจู #ตำบลบ้านแขม #วัยรุ่นวันหยุด

11/02/2026

งานด่วน งานร้อน ออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว
ผมได้มีโอกาส “ออกหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ พอสว.” อีกครั้ง
และทุกครั้งที่ได้ลงพื้นที่จริง…ผมยิ่งมั่นใจว่า “การรักษา” ไม่ได้เริ่มจากยา ไม่ได้เริ่มจากเครื่องมือ
แต่เริ่มจาก การนั่งลงให้ใกล้พอ แล้วฟังชีวิตของคนตรงหน้าให้มากพอ
“ความไว้วางใจ” ที่ชาวบ้านมอบให้ทีมแพทย์
คือรอยยิ้มของผู้ป่วยที่รู้สึกว่า
วันนี้มีคนเห็นเขา มีคนเข้าใจเขา
และคือพลังของทีมงานทุกคนที่ช่วยกันให้บริการด้วยหัวใจ
ตั้งแต่คัดกรอง ซักประวัติ ตรวจร่างกาย จ่ายยา ไปจนถึงให้คำแนะนำเรื่องการดูแลตัวเองแบบง่าย ๆ ที่ทำได้จริงในชีวิตประจำวัน
สิ่งที่ผมชอบที่สุดของการออกหน่วย คือการได้เห็น “สุขภาพ” ในบริบทของชีวิตจริง
บางคนไม่ได้ต้องการอะไรซับซ้อน แค่ต้องการคนที่อธิบายให้ชัด พูดให้เข้าใจง่าย และให้ความหวังแบบไม่ขายฝัน
บางคนมีโรคเรื้อรังที่อยู่กับเขามานาน แค่มีคนติดตามต่อเนื่องและปรับแผนให้เหมาะกับวิถีชีวิต เขาก็ไปต่อได้อย่างมั่นคง
และบางคน…แค่อยากมีใครสักคนที่นั่งคุยด้วยอย่างจริงใจ นั่นก็เป็น “ยาที่ดี” ได้เหมือนกัน
ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนจากชุมชน และขอบคุณทีมงานทุกท่าน
ที่ทำให้หน่วยแพทย์เคลื่อนที่ครั้งนี้เป็นมากกว่าการตรวจรักษา
แต่เป็น “การส่งต่อความอุ่นใจ” ให้คนที่เราไปพบ
#หน่วยแพทย์เคลื่อนที่ #พอสว #แพทย์เวชศาสตร์ครอบครัว #หมอครอบครัว

27/01/2026

หยดน้ำแห่งความหวัง 🌿
วันนี้ผมออกมาลุยทุ่งนา ขี่ ATV แบกน้ำเข้ามาในแปลง
ไม่ใช่งานใหญ่…แต่เป็นงานที่ต้องทำ เพื่อรักษาชีวิตเล็กๆ ไว้
มะริด(ไม้ยืนต้นเนื้อแข็ง ให้ผลที่หวานอร่อย) ที่ผมปลูกไว้ 40 ต้น
ตอนนี้เหลือรอดอยู่ประมาณ 20 ต้น
บางต้นใบไหม้ ขอบแห้ง โดนกัดเป็นรู มีรอยดำเต็มไปหมด
เหมือนกำลังส่งสัญญาณว่า “ไม่ไหวแล้วนะ”
แต่เรายังอยากให้เขารอด
เพราะเราปลูกด้วยความตั้งใจว่าจะให้เขาเติบโตเป็น ไม้ยืนต้น
วันหนึ่งให้ดอก ให้ผล…เป็นผลไม้ที่กินได้
และกลายเป็นร่มเงาให้คนที่เดินผ่านแปลงนี้ในอนาคต
บางเรื่องในชีวิตก็เหมือนกัน
สิ่งที่เหลืออยู่ ยังมีโอกาส “กลับมาแข็งแรง” ได้เสมอ
ถ้าเรายังไม่หยุดดูแล
วันนี้เลยรดน้ำให้เต็มที่
ให้ทั้งน้ำ…และให้ทั้งโอกาส 💧🌱
(ใครมีทริคดูแลมะริดให้ฟื้นไวๆ แนะนำได้นะครับ)
#รดน้ำ #มะริด #ไม้ยืนต้น #ปลูกอนาคต #ชีวิตนอกคลินิก