13/06/2026
Zaman, bir pencere perdesinin rüzgarda usulca dalgalanması gibi akıp gidiyor avuçlarımızdan... Dönüp arkamıza baktığımızda, baharın o en güzel kokulu leylaklarının bile bir gün solduğunu görüyoruz. Her hayat, ne kadar ihtişamlı ya da ne kadar sessiz olursa olsun, bir gün aynı sessizliğe bürünecek. Bu kaçınılmaz son, aslında bize korkuyu değil, yaşamın içindeki gerçek güzelliği görmeyi öğretmeli.
Bizler ise çoğu zaman, öbür dünyaya tek bir zerresini bile götüremeyeceğimiz malın, mülkün, paranın ve bitmek bilmeyen hırsların peşinde ömür tüketiyoruz. Oysa ne sağlığın bir fiyatı var, ne de ruhun bulduğu o derin huzurun... Yarın her şey bittiğinde, geriye ne oturduğumuz evler kalacak ne de banka hesapları. Geriye sadece sevgiyle dokunduğumuz bir el, bir insanın yüzünde bıraktığımız o samimi tebessüm kalacak.
Hırslarımızdan vazgeçmeyi, hafiflemeyi ve şu anın tadını çıkarmayı öğrenmeliyiz. Hayat sevdikçe, paylaştıkça ve çevremize mutluluk saçtıkça güzelleşiyor. Hem kendimize şefkat göstermeyi hem de dünyayı daha yaşanır kılmak için etrafımızdakileri mutlu etmeyi şiar edinmeliyiz.
