21/09/2026
“We hebben in het verleden al met externen gewerkt. Maar wanneer ze vertrekken, gaat er te veel kennis verloren en moeten we opnieuw van nul beginnen.”
Dat kreeg ik onlangs te horen tijdens een gesprek over een Maintenance Manager-functie.
En eerlijk? Ik begrijp die frustratie volledig.
Maar ik bleef achteraf wel met één vraag zitten:
Als alle kennis verdwijnt wanneer een externe Maintenance Manager vertrekt, ligt het probleem dan bij de externe… of bij de manier waarop die kennis werd opgebouwd en geborgd?
Voor mij hoort overdraagbaarheid bij een interim-opdracht.
Als ik ergens binnenkom waar maintenance structureel wat scheef zit, wil ik niet alleen brandjes blussen.
Ik wil begrijpen waarom ze ontstaan.
Daarna probeer ik structuur aan te brengen in onder andere:
- terugkerende storingen en RCA onderhoudsprioriteiten
- preventieve en condition-based taken
- openstaande acties en backlog
- werkafspraken en verantwoordelijkheden
- rapportering en storingshistoriek
- En vooral: documenteren waarom bepaalde keuzes gemaakt zijn.
Want een lijst met taken is nog geen kennisoverdracht.
De volgende persoon moet niet alleen kunnen zien wat er gebeurt, maar ook begrijpen waarom een bepaalde onderhoudsstrategie gekozen werd.
Een goede interim Maintenance Manager zou volgens mij dus niet onmisbaar moeten proberen te worden.
Integendeel.
Het resultaat moet zoveel mogelijk blijven bestaan wanneer hij vertrekt.
Tegelijk weet ik dat dit in de praktijk gemakkelijker gezegd is dan gedaan. Veel technische kennis zit nu eenmaal in hoofden, ervaring en dagelijkse gesprekken.
Dus ben ik benieuwd naar ervaringen van anderen:
Wat werkt volgens jullie echt om technische kennis te behouden wanneer een Maintenance Manager, engineer of externe specialist vertrekt?
CMMS? Procedures? Overlapperiode? Opleiding? Een combinatie? Of lukt volledige overdracht gewoon nooit?
